Review of Visions
De Dutch Newspaper De Volkskrant wrote a review of her new CD Visions
Harpistische gifspinnen * * * *
Lavinia Meijer – Visions
Door Roland de Beer
In de schaduw van de stervioliste Janine Jansen hebben ook andere Nederlandse musici dit najaar excellente verrichtingen zien uitkomen op cd. Hun kansen op eigen glossy’s zijn kleiner, maar de resultaten zijn groot.
Tot de beste producties hoort die van de harpiste Lavinia Meijer, uitblinkend in naoorlogs werk: ‘oude’ nieuwe muziek van Britten uit 1969, nieuwere van Takemitsu en Isang Yun, en nog nieuwere van Byrnes en Patterson. Die laatste twee zijn van hier en nu, maar klinken minder grensverleggend dan de overleden Yun en Takemitsu.
Vooral Takemitsu’s Stanza II voor harp en tape is de omweg via Patterson waard. Met de harp als half westerse, half oosterse (aan een Japanse citer herinnerende) klankbron, volvoert Meijer een hyperdelicaat duet met avondlijke omgevingsgeluiden als getjilp en ‘pratende mensen in de verte’.
Eveneens vanuit de schemer komen Byrnes’ Visions in twilight, en de harpistische gifspinnen, mieren en muggen in Spiders op.48 en Bugs op.93 van Paul Patterson. Hier brengt de met de Nederlandse Muziekprijs gelauwerde Meijer ook haar unieke gave in stelling: voor explosief-tumultueus harpspel, dat tegelijk tot in de puntjes is gearticuleerd.
Ontroerend is Brittens Suite opus 83. Wat Britten met de harp vermocht, liet hij al horen in orkestbezettingen bij opera’s als Peter Grimes. De solosuite componeerde hij in een periode waarin hij kritiek kreeg alleen nog bezig te zijn met kleinschalig gekriebel. Maar juist in de suggestie van alleen zijn zit hier de grote kracht.
